<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت اخلاقی</JournalTitle>
                <Issn>2008-7160</Issn>
                <Volume>2</Volume>
                <Issue>4</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2011</Year>
                    <Month>11</Month>
                    <Day>16</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>ماهیت و حکم اخلاقی تجسّس</VernacularTitle>
            <FirstPage>151</FirstPage>
            <LastPage>165</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">88</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>حسین</FirstName>
            <LastName>اترک</LastName>
            <Affiliation>دانشیار - دانشگاه زنجان</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID"></Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2011</Year>
                    <Month>07</Month>
                    <Day>25</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">ماهیت و حکم اخلاقی تجسّس یکی از موضوعات مهم اخلاقی برای عموم مردم و به ویژه برای افرادی است که مقتضای شغلی آنها در ارتباط با تجسّس است، مانند نیروهای انتظامی، امنیتی، اطلاعاتی، روزنامه نگاران و اصحاب خبر. تجسّس در لغت به معنای، بررسی کردن، جست وجوکردن و کسب خبر است. تجسّس به تحقیق و تفحص در امور مخفی و پنهان دیگران که ماهیت شخصی و فردی دارد، گفته می شود. بنابراین، به کارگیری واژه‌ی تجسّس در تفحص از اموری که ماهیت ظاهر و آشکار دارند یا به تعبیر دیگر، ماهیت اجتماعی و جمعی دارند، صحیح نیست. سه نوع تجسّس با احکام جداگانه وجود دارد: تجسّس در امور شخصی،  در امور اجتماعی و در امور دشمن. تجسّس در امور شخصی افراد به حکم عقل و صریح آیه &amp;laquo;ولاتجسسوا&amp;raquo; و روایات متعدد، جایز نیست. تجسّس در امور اجتماعی که عبارت بهتر برای آن &amp;laquo;بازرسی&amp;raquo; و &amp;laquo;نظارت&amp;raquo; است، بنا بر دلیل عقلی و برخی روایات، جایز و در برخی شرایط واجب است. اطلاع از شرایط جامعه، نیازها و مطالبات مردم و ایجاد عدالت اجتماعی که از مهم ترین وظایف حاکم است، و دستیابی به آنها تا حد زیادی به گزینش مسئولان و کارگزاران حکومتی متعهد، مؤمن و متخصص، وابسته است، نیازمند تحقیق و تفحص از عملکرد دستگاه ها و سازمان های اجتماعی است. تجسّس در مورد دشمنان حکومت و گردآوردن اطلاعات از آنها به حکم عقل و شرع جایز است. آیه‌ی چهارم سوره‌ی منافقون، سیره پیامبر(ص) و حضرت علی(ع) بر جواز این امر دلالت دارد.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">اخلاق</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">تجسّس</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">نظارت و بازرسی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">امور شخصی و اجتماعی</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">جاسوسی</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
                    </Article>
    </ArticleSet>
