ادراكات اعتباري و نسبيت اخلاق در انديشه علامه طباطبائي

سال پنجم، شماره اول، پياپي 15، بهار و تابستان 1393

امين رضا عابدي نژاد داوراني / دانشجوي دكترا فلسفة تطبيقي مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره abedidavarani@gmail.com

دريافت: 17/4/1393 ـ پذيرش: 4/10/1393

چكيده

مفاهيمي همچون خوب و بايد، كه نماد مفاهيم ارزشي و لزومي اخلاق هستند، مفاهيمي اعتباري مي باشند. از خصوصيات بارز ادراكات اعتباري اين است كه اين گونه ادراكات، به يك معنا نسبي هستند. در پاسخ به اين سؤال كه آيا اين گونه نسبيت، تعارضي با اطلاق و ثبات اخلاقي ندارد؟ بايد گفت: كمال موجود مبدأ نهايي فعل اختياري انسان است و لذا اصول عام اخلاقي، از اعتباريات عمومي هستند كه لازمۀ نوعيت نوع مي باشند. از اين رو، كمال نوعي انسان، مبدأ اصلي اعتبارخوب و وجوب اخلاقي است. ازآنجا كه كمال نوعي انسان به تبع ثبات در نوعيت نوع، ثابت است، اعتبارات اخلاقي كه ناظر به كمال ثابت نوع انساني هستند، تغيير نمي پذيرند.

كليدواژه ها: ادراكات اعتباري، خوب، بايد، نسبيت اخلاق، ثبات اخلاق، اعتبارات عمومي.