كرامت انساني زيربناي تربيت اخلاقي

سال ششم، شماره دوم، پياپي 18، پاييز و زمستان 1394

نيره حاجي عليان / دکتراي تخصصي فلسفة تعليم و تربيت                                  nayerehalian@gmail.com

خسرو باقري / استاد دانشگاه تهران                                                                     kbagheri4@yahoo.com

محمدرضا شرفي / دانشيار دانشگاه تهران                                                                         msharafi@ut.ac.ir

سيدمهدي سجادي / دانشيار دانشگاه تربيت مدرس                                               sajadism@modares.ac.ir

دريافت: 3/6/1394 ـ پذيرش: 26/10/1394

چكيده

از مهم ترين و بزرگترين نعمت هايي که خداوند سبحان به انسان بخشيده است، نعمت کرامت و فضيلت انساني است که از مقام خلافت الهي انسان، سرچشمه مي گيرد. کرامت، مربوط به شرافت ذاتي انسان مي شود و فضيلت، برتري او را نسبت به غير بيان مي کند. کرامت از نگاه ديني محصور به کرامت ذاتي نمي شود و آدمي  مي تواند با تقرب به خدا و پرهيزکاري بر آن بيفزايد و ارزش متعالي تري کسب کند و اين ارزش، ارزش اکتسابي است؛ اما بنابر آيات و روايات، مبناي رفتار ما با ديگران حفظ کرامت ذاتي آنهاست. هدف اين پژوهش، تبيين نقش کرامت انساني در تربيت اخلاقي و استنتاج رهنمودهايي براي مربي و متربي است. در اين نوشتار، با بررسي آيات قرآن، کرامت انساني به عنوان زيربناي تربيت اخلاقي در نظر گرفته شد و با به  کارگيري روش استنتاج، اصل ضرورت تجلي کرامت انسان در تربيت اخلاقي و روش هاي تربيتي تکريم شخصيت، تغافل از خطاهاي اخلاقي، حفظ آبروي خود و ديگران و اعتراف به کمالات ديگران تبيين شد.

كليدواژه ها: کرامت انساني، اخلاق، تربيت اخلاقي، عمل اخلاقي.