بررسي برنامه درسي تربيت اخلاقي در چند كشور جهان و كشور ايران

سال هفتم، شماره اول، پياپي 19، بهار وتابستان 1395

مريم شريفي / دانشجوي دکتري برنامه ريزي درسي دانشگاه اصفهان                     sharifi.m2012@gmail.com

ابراهيم ميرشاه جعفري / استاد گروه علوم تربيتي دانشگاه اصفهان                                    jafari@edu.ui.ac.ir

دريافت: 29/04/1395 ـ پذيرش: 23/10/1395

چکيده

تربيت اخلاقي يكي از مهم ترين مسائل آموزشي و تربيتي مي باشد. دستيابي به اين هدف، نيازمند نقشه اي است كه در ادبيات علوم تربيتي، به آن «برنامه درسي» مي گويند. اين طرح و نقشه، زماني مي تواند آن نهاد را به اهداف مطلوب خود برساند كه مبتني بر رويکرد برآمده از اصول، شيوه ها و چشم اندازهاي حاکم بر فرهنگ آن کشور باشد. اين مقاله، به بررسي رويکرد حاکم بر برنامه درسي تربيت اخلاقي در چند کشور جهان و ايران پرداخته است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي است. به طورکلي در نظام تعليم و تربيت رسمي و عمومي ايران، گرايش به اخلاق فضيلت وجود دارد.اين رويکرد در چارچوب کتاب هاي درسي، تربيت اخلاقي را به يک جريان ضعيف و کم اثر تبديل مي کند. رويکرد مزبور يک نوع فروکاهش تربيت اخلاقي، به اطلاع رساني اخلاقي است. درحالي که در کشورهاي ديگر، تربيت اخلاقي ناظر بر اخلاق شهروندي است و بيشتر به آماده سازي جوانان براي نقش ها و مسئوليت خود به عنوان شهروندان مي پردازد.

کليدواژه ها: تربيت اخلاقي، برنامه درسي، آموزش شهروندي.