تغافل؛ شيوه مغفول در تربيت

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال هشتم، شماره اول، پياپي 21، بهار و تابستان 1396

فاطمه‌السادات موسوي ندوشن / دانشجوي دکتري برنامه‌ريزي درسي، دانشگاه اصفهان                     sabamosavi@ymail.com

سيدابراهيم ميرشاه جعفري / استاد گروه علوم تربيتي، دانشگاه اصفهان                                    sebrahimjafari@yahoo.com

دريافت: 19/05/1396 ـ پذيرش: 13/10/1396

چکيده

تغافل، يکى از روش‌هاى قابل توجه در تربيت و يکى از اصول مهم زندگى آرام و خالى از دغدغه‌ است که در عرصه‌هاي گوناگون حيات بشري از اهميت بالايى برخوردار مي‌باشد. چشم‏پوشي از اشتباه ديگران، رفتاري آگاهانه براي حفظ شخصيت فرد خطاکار و متوجه ساختن او به کار نادرست خويش است. هدف اين پژوهش، مفهوم‌شناسي تغافل، تبيين انواع و آثار تربيتي آن مي‌باشد. بدين‌منظور، اين نوشتار با رويکرد توصيفي – تحليلي به مطالعه و بررسي آيات قرآن کريم، روايات، و آثار مرتبط و استنباط از آنها پرداخته است. يافته‌ها حاکي از اين است که تغافل با هدف اصلاح رفتار به کار مي‌رود. اگر خطا ناچيز باشد و متربي بر خطا اصرار نورزد و عزت نفس وي حفظ گردد. آثار تربيتي ارزشمندي مانند تداوم ارتباط با مربي، حفظ کرامت متربي، زمينه‌سازي اصلاح رفتار متربي، اعتبار مربي و آرامش خاطر مربي را در پي خواهد داشت.

کليدواژه‌ها: تغافل، روش تربيتي، تربيت، انواع تغافل.