بررسي مدارا در سيرۀ تاريخي امام علي عليه السلام

سال يازدهم، شماره دوم، پياپي 28، پاييز و زمستان 1399

*ولي‌الله نصيري / استاديار گروه اديان و عرفان تطبيقي، دانشگاه شهركرد    nasiri@sku.ac.ir
سعيد صفي شلمزاري / استاديار گروه حقوق، دانشگاه شهركرد    saeedsafi1360@sku.ac.ir
مسعود قنبري / كارشناسي ارشد الهيات، دانشگاه قم    m.ghanbari@yahoo.com
دريافت: 20/12/1398 ـ پذيرش: 20/04/1399

چکيده
«مدارا» به معناي لطف، تساهل، نرمي و دوري از درگيري با فرد به خاطر شّر اوست. در قرآن کريم، مدارا به‌عنوان برکت و رأفت ياد شده است. در خانواده و اجتماع، اگر انسان با ديگران مدرا نکند و در سختي‌ها و ناگواري‌ها با عصبانيت و خشم رفتار کند، به اعتماد اجتماعى، صحت تربيتي و اخلاقى خود ضربه خواهد زد. هدف اين پژوهش، بررسي قلمروهاي مختلف مدارا در سيرۀ امام علي عليه السلام است که براي جمع‌آوري اطلاعات، از روش کتابخانه‌اي استفاده شده و داده‌ها با استفاده از روش توصيفي و تحليل محتوا مورد بررسي قرار گرفته است. يافته‌هاي پژوهشي حاکي از اين است که در فضليت مدارا، بسياري از فضايل مانند خضوع و خشوع، نوع‌دوستي، صبر و خويشتن‌داري، کظم غيظ، نداشتن کينه‌توزي، دوري از خشم، دوري از جنگ، دوري از ناسزا‌گويي و سهل‌گيري وجود دارد.
امام علي‌ عليه السلام، متناسب با شريعت اسلام نگاهش بر آسان‌گيري بوده است، اما در بعضي مسائل مانند اموال عمومي، اجراي حدود الهي و برخورد با منکران دين به شدت برخورد کرده و هرگز اجازه نمي‌دادند کساني به اموال عمومي و حدود الهي و دين خدشه وارد کنند. سيرة عملي آن حضرت نيز، اجراي دقيق حدود الهي و تقسيم مساوي بيت‌المال بوده است.
کليدواژه‌ها: امام علي عليه السلام، مدارا، مخالفان، دين.
 

سال انتشار: 
1399
شماره مجله: 
28
شماره صفحه: 
99