معرفت اخلاقی، سال چهارم، شماره دوم، پیاپی 14، پاییز و زمستان 1392، صفحات 23-40

    زهد و ساده‌زیستی و نقش آن در رشد فردی و اجتماعی از منظر‌ آیات و روایات

    نوع مقاله: 
    ترویجی
    نویسندگان:
    عبدالرضا زاهدی / استادیار دانشگاه علوم و معارف قران کریم قم / doctor_zahedi@yahoo.com
    ✍️ محمد کریمی درچه / کارشناس ارشد علوم قرآن دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم قم / mkarimi901@chmail.ir
    چکیده: 
    زهد و ساده زیستی یکی از ارزشمندترین فضایل اخلاقی است که اهمیت آن در آیات و روایات به روشنی مشهود است. این مقاله، پژوهشی توصیفی- تحلیلی است که ضمن بررسی مفاهیم زهد، ساده زیستی و مفهوم قرآنی رشد، به بررسی آثار زهد و ساده زیستی و چگونگی نقش هر یک از این آثار، در رشد فردی و اجتماعی می پردازد. از مهم ترین نتایج این پژوهش این است که نهادینه شدن زهد و ساده زیستی در زندگی فردی اجتماعی، منجر به ظهور آثار تأثیرگذار و بنیادینی خواهد شد که زمینه ساز رشد فردی و اجتماعی می شود. این آثار عبارتند از: حق پذیری و حق پرستی، رشد دنیوی و اخروی، آسودگی خاطر، رشد فکری و رفتاری، شناخت عیوب دنیا، رشد عملی، عزت نفس، رشد اقتدار و صلابت، دوست داشتن مؤمنان، رشد هدایتی، علم و هدایت، رشد فراگیر در تمامی عرصه ها، رویش حکمت و بصیرت، رشد اعتقادی، گفتاری و رفتاری، و درک وضعیت محرومان، رشد روانی محرومان و رشد اخلاقی زاهدان را به همراه دارد.
    Article data in English (انگلیسی)
    شیوه ارجاع به این مقاله: RIS Mendeley BibTeX APA MLA HARVARD VANCOUVER

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    زاهدی، عبدالرضا، کریمی درچه، محمد.(1392) زهد و ساده‌زیستی و نقش آن در رشد فردی و اجتماعی از منظر‌ آیات و روایات. دو فصلنامه معرفت اخلاقی، 4(2)، 23-40

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    عبدالرضا زاهدی؛ محمد کریمی درچه."زهد و ساده‌زیستی و نقش آن در رشد فردی و اجتماعی از منظر‌ آیات و روایات". دو فصلنامه معرفت اخلاقی، 4، 2، 1392، 23-40

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    زاهدی، عبدالرضا، کریمی درچه، محمد.(1392) 'زهد و ساده‌زیستی و نقش آن در رشد فردی و اجتماعی از منظر‌ آیات و روایات'، دو فصلنامه معرفت اخلاقی، 4(2), pp. 23-40

    APA | MLA | HARVARD | VANCOUVER

    زاهدی، عبدالرضا، کریمی درچه، محمد. زهد و ساده‌زیستی و نقش آن در رشد فردی و اجتماعی از منظر‌ آیات و روایات. معرفت اخلاقی، 4, 1392؛ 4(2): 23-40