معرفت اخلاقی

بازخورد مربی در هنگام خطای متربی، یکی از چالش های اساسی و تأثیرگذار در تربیت است. یکی از مصادیق واکنش مربی به خطای متربی، پوشاندن خطا و اشتباه اوست. خطاپوشی به معنای مخفی نگه داشتن خطای خطاکار است بصورتی که او متوجه می شود که مربی، عالمانه و با هدف، خطای او را مخفی کرده است. خطاپوشی با تساهل و تسامح و عفو و گذشت تفاوت دارد. برای بیان حکم فقهی خطاپوشی می توان به ادله عام تربیت و ادله خاصی که می تواند منطبق برآن شود تمسک کرد. ادله صفح و عفو، ادله حفظ کرامت انسان، ادله مرور کریمانه از لغو، روایات تغافل، آیه اُذُن و سلوک و رفتار انبیاء بخشی از ادله ای است که می توان برای اثبات حکم مطلوبیت و استحباب خطاپوشی به آن استناد کرد. اگرچه ممکن است در نگاه اولیه گمان بشود که خطاپوشی با امر به معروف و نهی از منکر و نصیحت و ارشاد (تعلیم) و اغراء به جهل تنافی یا تعارض دارد اما به نگاه دقیق و تحلیل هرکدام از این عناوین روشن خواهد شد که مسیر هرکدام از دیگری جداست. بنابراین با توجه به ادله شرعی می توان حکم فقهی خطاپوشی را به طور فی الجمله واجب یا مستحب دانست.